-Γράφει ο Νίκος Γεωργούλης-
-Γράφει ο Νίκος Γεωργούλης-Εξιστόρηση πρώτη: Ένα νέο ζευγάρι (χιακής καταγωγής) παραπλανήθηκε πριν ένα εξάμηνο, παραιτήθηκε από τις δουλειές του στην Αθήνα κι είπε να ακούσει τις σειρήνες μιας άλλης ζωής στη Βολισσό, παίρνοντας μαζί και τα κουτσούβελα του. Τι ωραία είδηση…
Μισό χρόνο μετά κι αφού είδαν κι έπαθαν να εντοπίσουν διαθέσιμο σπίτι σε ένα χωριό που είναι ζήτημα αν κατοικείται μόνιμα το 5% των σε καλή κατάσταση κτιρίων του, προετοιμάζουν ήδη την επιστροφή τους στην Αθήνα, αδυνατώντας οικονομικά να στηρίξουν το εγχείρημα τους. Δουλειές περιστασιακές και με αμοιβές που δεν καλύπτουν τις ανάγκες μιας νέας αρχής. Ας μην μιλήσουμε για το επίπεδο της κοινωνικότητας…
Εξιστόρηση δεύτερη: Ένα άλλο νέο ζευγάρι, χωρίς δεσμούς καταγωγής με τη Βολισσό, αλλά μόνιμοι κάτοικοι της εδώ και κάποια χρόνια, απέκτησαν πρόσφατα το πρώτο τους παιδί. Μέχρι και τη γέννηση του παιδιού τους το διπλό μεροκάματο που έμπαινε στο σπίτι δεν δημιουργούσε πονοκέφαλο βιωσιμότητας για το ζευγάρι. Η ανυπαρξία συγγενών για να βοηθήσουν την ανατροφή του παιδιού υποχρέωσε τη μητέρα να διακόψει τη δουλειά της. Ο οικονομικός οικογενειακός προγραμματισμός επιβαρύνθηκε και – δεν το κρύβουν – εξετάζουν τη μετακόμιση στη Χώρα, εκεί που ο Βρεφονηπιακός θα επιτρέψει στη μητέρα μια εκ νέου επαγγελματική ενασχόληση.
Εξιστόρηση τρίτη: Χρόνια τώρα ο Νίκος Αγραφιώτης, ιδιοκτήτης του κεντρικού καφεστιατορίου της Βολισσού, μονολογούσε ότι ο μοναδικός λόγος που επέμενε στην πρωινή λειτουργία του είναι το κοινωφελές έργο να ανταμώνουν και να πίνουν το καφεδάκι τους τα πέντε – έξι γερόντια της Βολισσού. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα με πληροφορούσε ότι χάσαμε ένα.
Κι άλλο ένα… Τελευταία με ενημέρωσε πως απ’ την παρέα απέμεινε πια ένας, που ζωή να ‘χει γιατί είναι η ζωντανή ιστορία της Βολισσού.
Κι άλλο ένα… Τελευταία με ενημέρωσε πως απ’ την παρέα απέμεινε πια ένας, που ζωή να ‘χει γιατί είναι η ζωντανή ιστορία της Βολισσού.
Τελικό συμπέρασμα: Παρακολουθώντας χθες τη συνεδρίαση της Δημοτικής Επιτροπής του Δήμου Χίου για την έγκριση του προϋπολογισμού και τα κροκοδείλια δάκρυα συμπολιτευόμενων κι αντιπολιτευομένων για την έρημη την Αμανή, άκουσα τον δήμαρχο να εξαγγέλει το μεγαλόπνοο αναπτυξιακό όραμα δημιουργίας Κέντρου Ημέρας Φροντίδας Ηλικιωμένων στη Βολισσό. Με την επεξήγηση ότι θα δημιουργήσει 5 θέσεις εργασίας στην περιοχή, ασχέτως αν δεν θα έχει και τόσους επωφελούμενους να βοηθήσει.
Πρακτικά, πέντε θέσεις εργασίας με ελάχιστη παραγωγικότητα είναι το επινοημένο αναπτυξιακό όραμα για την Αμανή. Εκεί που η σκιά του θανάτου επιβάλλεται κατά κράτος της αμυδρής ελπίδας για ζωή.
